2018 Parachute springen

 

Dit jaar wordt Frans 65 jaar. Hij heeft altijd gezegd dat hij wel eens een tandemsprong met de parachute zou willen maken. En op 31 augustus staat de afspraak bij Skydive in Teuge.

.
De 31e augustus gaan we rond 10.15 uur rijden richting Teuge, we hebben geen haast want de afspraak staat om 13.00 uur. Gemma en Sander komen straks met de eigen auto naar Teuge en willen het allemaal wel eens zien. Tegen twaalven draaien we het parkeerterrein van Skydive op en melden ons aan de balie.

Voorafgaand aan deze sprong heeft Frans enige kilo’s moeten wegwerken, je mag pas mee omhoog als je niet boven de 100 kg gewicht hebt. Dat waren nog wel wat kilometers, vrijwel dagelijks een rondje van 12 kilometer en dat ‘s morgens vroeg. Om zes uur gaan lopen, acht uur weer thuis.

Enfin, nadat we ons gemeld hebben en uiteraard ook de rekening hebben voldaan, besluiten we een kopje koffie te nemen in de kantine. Lucia gaat dat vast bestellen, terwijl Frans het toilet bezoekt. Op het toilet hoort hij dat hij om 12.15 uur de lucht in moet. Oeps, dat is over tien minuten al.

Snel bij de balie melden, kennismaken met de duospringer, het pak aan en nog even snel wat oefenen. En daar gaan we dan. De duo heeft een camera op z’n linkerpols, er worden foto’s en een filmpje van de sprong gemaakt. Maar eerst gaan we met z’n allen op de foto.

En dan is het zo ver, op naar het vliegtuig. Frans is meer nieuwsgierig dan zenuwachtig. De duo stelt hem gerust, laat het maar aan hem over en dan zal het allemaal goed gaan komen. Nog acht andere stelletjes komen aan boord en het vliegtuig stijgt op, naar ruim 3.000 meter hoogte. Dat duurt dus makkelijk een kleine 10 minuten en dan krijgen we het sein dat het valluik geopend mag worden. Ondertussen heeft Frans’ duo hen beiden aan elkaar vast gegespt, Frans kan geen kant meer op. De eersten verlaten het vliegtuig, Frans gaat als vierde. De duo duwt Frans naar het luik, trekt z’n hoofd achterover en daar gaan ze. De wind is enorm, we maken een vrij val van zo’n 1.200 meter, dat gaat met ruim 200 km per uur omlaag.

De wangen worden heftig gemasseerd, adem blijven halen en vooral om je heen kijken. Opeens gaat de parachute uit en gaan we van horizontale naar verticale houding, in een rustige vlucht gaat het omlaag. De veiligheidsbril kan af, Frans mag even sturen en vooral rondkijken.

De vlucht duurt in totaal zo’n 3 minuten. We landen op ons achterwerk op een grasveld, nabij een vooraf aangegeven punt. De andere springers landen bij ons in de buurt. Het zit erop. Prachtig, wat een belevenis!!

Met een busje terug naar het vertrekpunt, waar Lucia, Gemma en Sander al staan te wachten. Het was moeilijk voor hen om te zien aan welke parachute Frans hing. We nemen nog een kopje koffie en verlaten Teuge.