1994 Frankrijk: Les Eyzies – Sarlat de Canéda

 
Woensdag 10 augustus

Na een heerlijke nachtrust worden we wakker van een weifelend zonnetje. Net alsof het geen zin heeft vandaag. Alsof het weet dat dit ons laatste tochtje Frankrijk wordt. De laatste etappe van een heerlijke, ontspannen doch inspannende vakantie.

We worden rond 08.00 uur wakker, douchen, aankleden, tassen en koffers inpakken, eten, bidons vullen en op weg. De laatste maal dat we dit ondertussen gestroomlijnde ritueel volbrengen. Tegen de tijd dat we op de fiets zullen stappen dreigt het te gaan regenen. De omgeving is nog nat van de nachtelijke regen- en onweersbuien. De nevelslierten hangen in de dalen om ons heen. De regenjassen aan, op weg naar de uitgang. We nemen de lange weg naar beneden, waardoor we enigszins omrijden. Doch we durven het niet aan om de gisteren geprobeerde steile route te nemen.
Gemma voelt zich nog altijd niet lekker, ze heeft lichte verhoging. Ik weet haar echter te bepraten om de fiets te pakken. Tenslotte zullen we gezamenlijk de tocht willen uitrijden! Op weg dus, over de natte geasfalteerde wegen.

Vanaf de camping linksaf gaan, naar de hoofdweg rijden en daar weer linksaf slaan. Beneden aangekomen rechtsaf, de eerste straat weer rechtsaf richting Etanges Tamnies. De weg wordt nu vrij vlak, daarna is er een lichte stijging. Het eerste stuk gaat perfect, nauwelijks klimmen of dalen. Maar allengs verandert dit beeld. Een lichte stijging wordt een helling van ongeveer drie kilometer. Weliswaar niet steil, maar door de lengte uiterst lastig om te nemen. En Gemma’s krachten begeven het snel. Ik kan haar na enkele kilometers al gaan duwen, dit hou ik de rest van de weg zo vol.

Na vier kilometer op de T-kruising rechtsaf slaan richting Sarlat. En hier gaan we weer met lange, min of meer steile hellingen naar boven. Er lijkt op sommige stukken geen eind te komen aan het klimmen. M’n schouders gaan zeer doen van het continue duwen, terwijl ook de bovenbenen krachtig protesteren. Op enig moment komt een luxe auto van achter aangereden, een diesel. Naarmate de auto dichterbij komt, gaat ze langzamer rijden. En juist op het moment dat ze mij wil inhalen komt er van de andere kant een vrachtauto aan. De chauffeur van de luxe wagen in de remmen en begint ongelooflijk te toeteren en aan mijn adres te foeteren en schelden. Z’n rechter portierraam staat open en in het Frans ontvang ik de grootste verwensingen. Toevallig, nu ja van het hijgen, heb ik een grote klodder in de mond en ik kan het niet nalaten om deze in auto in te spuwen. Midden op ‘s mans blouse. Gelukkig rijdt-ie door, de bal! Gemma vindt even later dat ik nieuwe energie heb gekregen, ik fiets sneller de berg op (adrenaline ??).

Eindelijk komen we dan boven, gaan iets omlaag en de nieuwe klim begint. Via de D6 naar Sarlat rijden. Totdat we bij de grote weg uitkomen. Daar gaat het bergafwaarts, we rijden zonder trappen naar Sarlat. De laatste drie kilometer voor Sarlat zijn vrij druk. In Sarlat richting centrum aanhouden. We hebben weliswaar niet echt afgesproken in het dorp te stoppen voor een kopje koffie, Marlène is ons echter onderweg voorbij gereden en kan wellicht op een terras zitten wachten. Lopend het dorpje door en uiteindelijk zonder iemand te vinden op een terrasje neergestreken. De koffie is ook hier heerlijk en heeft meer smaak dan het vele water dat ons keelgat al heeft gepasseerd vandaag. Nog even langs het postkantoor, pinnend geld halen en het laatste stukje bergopwaarts kan worden genomen. In het centrum richting St. Nathalene aanhouden. Na één kilometer ligt op de weg naar St. Nathalene de camping rechts.

Op de camping aangekomen worden de tenten opgezet, we blijven nog een nacht in Sarlat logeren alvorens morgenavond naar Nederland af te reizen. Gemma is op, moe en heeft koorts. Lucia en ik gaan naar het dorp om strepcils en een thermometer te halen bij de drogist. In m’n beste Frans gepoogd duidelijk te maken wat ik bedoel, terwijl de antwoorden simpel zijn. Strepcils staan nota bene achter de toonbank, terwijl een thermometer op z’n Frans hetzelfde is…… Op de terugweg nemen we eten mee voor vanavond, ratatouille willen we wel eens proberen, gecombineerd met macaronipasta. Gemma blijkt inderdaad koorts te hebben en de rest van de dag brengen we lezend en schrijvend door. Gemma houdt het bed. Ook de anderen hebben genoeg aan een bezoek aan het dorp en de meesten zijn op de camping aanwezig.

De ratatouille smaakt voortreffelijk, zelfs Gemma eet een bord leeg. Na het eten wordt afgewassen en spelen we een spelletje kaart met een ieder die wil meedoen. Tegen de tijd dat het donker dreigt te worden komen de kaarsjes te voorschijn en vermaken we ons opperbest in het flikkerige licht. In het dorp start een vuurwerk, er schijnt een of ander feest te zijn. Niemand heeft echter de puf om weer een keer op en neer naar het dorp te gaan. Het is onderwijl 23.30 uur, wanneer we de moede spieren te ruste leggen.

Opmerkingen:

Afstand: circa 30 kilometer

Camping:

Camping Les Perrieres. Mooie camping, goed sanitair.

 

Startknop-groen[1]

Terug naar Start vakantie